Blog
Opmerken dat je opmerkt
“In de stilte gebeurt het,” zei een zenmeester ooit tegen me, toen ik worstelde met momenten van stilte in het lesgeven. Stilte laat de aandacht naar jezelf keren en opmerken wat er nu in je gebeurt. Stilte geeft ruimte.
Vorige week vrijdagochtend hadden we voor het eerst een yin-yogales buiten, met alleen de vogels op de achtergrond. Geen muziek. Het was mooi om te merken hoe iets in mij de muziek miste, hoe er gedachten opkwamen: “Ach, dat doet wel iets, toch? Altijd zo’n rustige muziek.” En daarna kwam het tot rust, en trok mijn aandacht naar de verschillende geluiden van de vogels, de open ramen van de buren ergens op de achtergrond, de zachte, verre geluiden van vliegtuigen en rijdende auto’s. Ik merkte hoe het leven steeds meer op me afkwam.
Stilte is niet alleen de afwezigheid van geluid, maar ook ons vermogen om op te merken wat er allemaal is. Een soort open gewaarzijn. Het opmerken, en het daarbij laten. Er niks mee hoeven doen. Dat betekent niet dat we er niks mee mogen doen – juist wel. We merken iets op, we mogen bewegen, maar hoeven niet. Juist dat geeft vrijheid.
In de les van deze week oefenen we met dat vermogen: opmerken. “Ik merk op dat ik dit denk; ik merk op dat ik dit voel; ik merk op dat ik dit ervaar.” Het opmerken, en het daarbij laten. Onze neiging om onmiddellijk geestelijk of lichamelijk weg te bewegen van het ongemak wordt zo steeds duidelijker, en tegelijkertijd leren we met kalmte en rust erbij te blijven. We laten los wat we ervan vinden, en voelen steeds beter wat er nodig is.
